حاشیه‌های روز سوم سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر/ فرش قرمزی که جمع شدنی نیست/ "ویلایی‌ها" خستگی اهالی رسانه را رفع کردند

به گزارش پایگاه خبری حامیان ولایت؛ سومین روز جشنواره فیلم فجر نیز با نمایش «نگار» آخرین ساخته رامبد جوان به پایان رسید؛ روزی که شاید بتوان گفت به خاطر نمایش فیلم های «ماجان» و به خصوص «ویلایی ها» مخاطبان و اهالی رسانه راضی از سالن های نمایش بیرون آمدند، هر چند که در این میان فیلم «دریاچه ماهی» نه تنها نتوانست نظری را به خود جلب کند، بلکه حتی نتوانست مخاطب را تا پایان فیلم با خود داشته باشد و بسیاری از مخاطبان در میانه فیلم سالن را ترک می کردند؛ با این حال «ویلایی ها» خستگی 3 روز بی نظمی و حاشیه های جشنواره را از تن اهالی رسانه بیرون کرد و خبرنگاران و عکاسان با «خسته نباشید»، «فیلم خوبی بود» در نشست نقد و بررسی و در راهروهای منتهی به نشست به نوعی از عوامل این فیلم تشکر کردند.

تشکر انسیه شاه حسینی از عوامل فیلم «ویلایی ها»

نشست نقد و بررسی «ویلایی ها» برخلاف نشست فیلم قبلی اش یعنی «دریاچه ماهی» با حاشیه های جذابی همراه بود، انسیه شاه حسینی، کارگردان فیلم دفاع مقدسی «زیباتر از زندگی» در این نشست از عوامل فیلم «ویلایی ها» تشکر کرد و گفت: بعد از انقلاب اسلامی ویلایی ها تنها فیلمی بوده که از دیدن آن لذت بردم و خوشحالم که الان کسی از حمزه فیلمسازی بلند شده و پرچمی که سالیان سال افتاده و خاک خورده بود را بلند کرده و هر چقدر از این فیلم حمایت شود، حقش است.

در ادامه یکی از رسانه ها ضمن قدردانی از زحمات عوامل سازنده فیلم خطاب به سایر هم قطارانش گفت: از شما می خواهم تنها دو کتاب درباره زنان حاضر در دفاع مقدس بخوانید تا متوجه شوید که این فیلم دقیقا حال و هوای آن روزها را ترسیم کرده است و با دیدن این فیلم گویی واقعا در آن دوران هستیم.

البته باید بگوییم که نشست نقد و بررسی «ویلایی ها» تنها نشستی در طول 3 روز گذشته بود که بعد از اعلام پایان زمان نشست از سوی گبرلو، مجری اهالی رسانه حاضر به ترک سالن نبودند و می خواستند عوامل فیلم به سوالات آنها پاسخ دهد که این اتفاق نیفتاد.

سالن‌های نمایش فیلم در کاخ جشنواره بالاخره پر شدند

یکی دیگر از اتفاقات جالب روز گذشته، پر شدن سالن ها در همان لحظات اولیه نمایش فیلم ها بود تا جایی که بسیاری از مخاطبان و اهالی رسانه مجبور شدند به طبقات بالایی بروند، اتفاقی که در 2 روز ابتدایی جشنواره رخ نداده بود، البته این مهم باعث ترک سالن در حین پخش فیلم «دریاچه ماهی» نشد و مخاطبان که گویی از فیلم راضی نبودند در میانه فیلم، سالن را ترک کردند، مسئله ای که نه تنها در زمان اکران «ویلایی ها» رخ نداد، بلکه بعد از پایان نمایش فیلم، صدای تشویق های پیاپی مخاطبان سالن را پر کرده بود.

فرش قرمز جشنواره فیلم فجر جمع شدنی نیست

یکی دیگر از حاشیه های جالب جشنواره امسال برگزاری فرش قرمز است، در حالی که محمد حیدری، دبیر این دوره از جشنواره فیلم فجر در نشست خبری خود اعلام کرده بود که فرش قرمز امسال برگزار نخواهد شد، ولی عکاسان و عوامل فیلم ها به صورت خودجوش این فرش را برگزار می کنند، البته شاید فرش قرمز امسال به گستردگی و تشریفاتی سال های قبل نباشد، ولی عکاسان پیش از شروع نمایش فیلم ها عوامل آنها را در قسمتی از سالن اصلی جشنواره فیلم فجر که لوگوی این دوره از جشنواره نیز به صورت بسیار بزرگ در آنجا نصب شده، جمع کرده و اقدام به عکاسی و فیلمبرداری از آنها می کنند.

در حقیقت اقدام تا حدودی خودجودش عکاسان و فیلمبرداری در سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر برای برپایی فرش قرمز و عکاسی از عوامل فیلم ها پیش از نمایش آثارشان نشان می دهد که گویی قرار نیست فرش قرمز جشنواره فیلم فجر که سال ها جزئی از این جشنواره بوده، به این زودی ها از بدنه جشنواره جدا شود.

واهمه از نمایش عین جنگ!؟

روز سوم جشنواره مقارن شد با نمایش دو فیلمی که به ظاهر آثار دفاع مقدسی قلمداد می شدند اما در باطن بیشتر در حاشیه جنگ داستان خود را روایت می کردند. جالب اینجا بود که هر دو فیلم را کارگردانان زن ساخته بودند و جالبتر اینکه هر دو کارگردان فیلم اولی بودند."دریاچه ماهی" و "ویلاییها" عناوین این دو فیلم بودند که اولی را مریم دوستی ساخته و دومی را منیر قیدی. هر دو فیلم سعی دارند از ایثار و دلاوریهای جنگ بگویند و البته هر دو فیلم در جاهایی مجبورند از اتفاقات حین نبرد بگویند اما مشکل آنجاست که هیچ یک از دو فیلم جرات این را ندارند که برای دقایقی هم که شده تصویرساز عین جنگ و دلاوریهای دفاع باشند.

برای سینمایی که امثال حاتمی کیاها و ملاقلی پورها را دارد این اصلا خوب نیست که محصولات ژانر جنگش با واهمه از تصویرسازی خود جنگ ولو برای چند دقیقه پیش بروند! می شود فیلم اجتماعی درباره تبعات جنگ ساخت و و به تصویرسازی حاشیه جنگ یا اثرات بعدی آدمهای جنگ در دهه های بعد پرداخت و البته انتظار حمایتهای ویژه فیلمهای جنگی را هم نداشت.

اما وقتی هم "ویلاییها" و هم "دریاچه ماهی" آثاری هستند که با حمایت مستقیم بنیاد سینمایی فارابی تولید می شوند و اصلا یکی از دلایل حمایت گرفتن همین تاکید بر کار در ژانر جنگ است پس چرا کم کاری؟

چرا نباید در "دریاچه ماهی" لااقل بخشهایی از آنچه در عملیات کربلای پنج رخ داد را به چشم ببینیم و مدام در معاصر طی طریق کنیم و واکاوی افکار یک رزمنده نظرکرده جنگ را به تماشا بنشینیم؟

چرا "ویلاییها" که تمرکزش را بر همسران شهدا گذشته ولو در حد دو سکانس آنچه شهدا در دل جبهه ها با آن روبرو بودند را به تصویر نمی کشد؟این خست از کجا نشات گرفته آن هم در میانه دهه نود که به لحاظ ابزار تصویرسازی قطعا جلوتر از سه دهه قبل هستیم؟این تنبلی همان قدر که به پای تهیه کنندگان این دو فیلم یعنی سعید سعدی و سعید ملکان نوشته می شود یک پرسش را پیش روی فارابی هم می گذارد که چرا بر روی پروژه هایی سرمایه گذاری نمی کند که دامنه تصاویر مرتبط با جنگ را افزایش دهند.

آبرومند و موثر

تصویرسازی زندگی معلولان بی توجه به رنجی که خانواده های آنها می برند ممکن نیست و "ماجان" می کوشد از این رنج بگوید. "ماجان" در سومین روز کاخ به نمایش درآمد و البته که توانست تا انتها مخاطب را همراه کند. بخشی از جذابیت فیلم از بازیهای خوب فرهاد اصلانی و مهتاب کرامتی می آید که کوشیده اند به رئالیستی ترین وجه ممکن ایفاگر پدر و مادر یک کودک معلول باشند. پدری که میخواهد هرطور شده از کودک معلولش خلاصی یابد و مادری که به آب و آتش می زند برای نگهداری کودک. فیلم روایتی سرراست و کاملا کلاسیک دارد و کارگردان هم سعی کرده به جای بازیهای فرمی صرفا داستانگویی را پیشه کند البته با تکیه بر قابهای استانداردی که محمد آلادپوش خلق کرده است. حاصل هم فیلم آبرومندیست که قطعا می تواند در حد خود به مخاطبان در چگونگی برخورد با معلولان یاری رساند.

رویاپردازی در مستند

مستند روز سوم جشنواره "فوق ماراتن" مستندیست که از تلاش می گوید و از رویاپردازی. خلق رویا لازمه زندگی انسان است و بسیاری از انسانها با رویاپردازی و سپس تلاش برای رسیدن به رویاست که زنده اند و "فوق ماراتن" هم از رویای جوانی شهرستانی می گوید که سودای تبدیل شدن به دونده ماراتن را درسرمی پروراند. لحن مستند نزدیک به دنیای بسیاری از  جوانان و نوجوانان خارج از مرکز است و این تصویرپردازی مبتنی بر واقعیت وجهی ملموس به مستند داده است.

ای کاش بر داستان افزوده می شد

"نگار" رامبد جوان برخلاف انتظار بیشتر از آن که رگه های معمایی داشته باشد یک سایکودرام با مایه های اکشن بود؛ سختی هایی که رامبد درباره فیلمش گفته بود نیز دقیقا بخاطر اجرای درست اکشنهایش بود. رامبد سعی زیادی کرده بود تا عناصر اکشن را از نیمه به بعد وارد فیلمش کند تا حتی اگر فیلمش صلابت داستانی لازم را هم ندارد با این اکشنها مخاطب را به خود جلب کند. فیلم بر محوریت نگار جواهریان به عنوان بازیگر اصلی بنا شده و جواهریان هم تلاش قابل اعتنایی برای فرار از شمایل آشنای زن مظلوم داشته است. "نگار" اگر مایه های داستانی بیشتری بخصوص درباره رمز و راز اسنادی که جنایت را موجب می شود، داشت قطعا درجه مانایی آن هم بیشتر می شد.

منبع : حامیان ولایت